ما آدمِ رها کردنیم،آدمِ تا نیمه یِ راه اومدن و جا زدن...درست مثلِ موجی که یه ماهی رو اسیرِ خودش میکنه و اونقدر با خودش میارتش تا به ساحل برسه و بعد رهاش میکنه و میره جایی که موجایِ بزرگتر باشن و ماهی های بیشتر...ما آدمِ به هزار و یک دلیل نموندنیم،آدمِ تنها گذاشتن و دل کَندَن،ما آدمِ امروزیمدَمدَمیخستهشایدم بی رَحم...! + نوشته شده توسط پیرمرد چهل ساله در یکشنبه ۳ مرداد ۱۴۰۰ و ساعت |